کمیت و کیفیت تاریخ ملل

قبول دارم ما ملتی بودیم که چندهزار سال تاریخ داشته ایم(مثل خیلی از تمدن های قبل و بعد از ما). اما آیا این “تاریخ ما” چیزی برای عرضه به بشر امروزی دارد؟!!.چه برسرمان آمد که عاقبتمان به دیکتاتوری های قاجاری و پهلوی و اسلامی رسید؟.

ما که به فتح “هند” و “آتن” می بالیم آیا هرگز از خود پرسیده ایم چرا مانند یونانیان و رومی ها(حتی برای فرمالیته هم که شده) “مجلس” و “نماینده” و “سنا” نداشته ایم؟. ممکن است بگوئید ما هم یک چیز هایی داشته ایم، اما خوب می دانیم که فرهنگ “مجلس و شورا” در غرب بارزتر بوده تا در شرق.در حقیقت به اسم آنان در تاریخ ثبت شده نه ما. چرا ما “هرودت” را نداشتیم که تاریخ را بنویسد؟. چرا “افلاطونی” نداشتیم که “جمهوریت” بنویسد. چرا بیشتر افتخارات تاریخیمان فقط محدود به قدرت نظامی و فتوحاتمان بوده و اندکی در سایر حوزه ها؟.

مگر ملتی “با هویت” نبودیم؟!. مگر هزار شاعر و عارف و فیلسوف و مخترع نداشتیم؟ پس چرا صد ها سال است که مرعوب دیکتاتوریم؟. آیا در این سالها هم “دست انگلیسیها” در کار بوده؟!.

آیا شمائیکه به حکومت هخامنشی و ساسانی فخر می کنید(مطمئن باشید منم افتخار می کنم اما حقیقت را نمی شود کتمان کرد)، تابحال از خود پرسیده اید چرا یونانیان و رومیهای همدوره ی حکومتهای ما، مجلس و سنا داشتند(بازهم میگویم حتی فرمالیته، اما حداقل داشتند)، ولی کلمه “مجلس” از 100 تا 200 سال پیش وارد ادبیات مردم ما شده.(آنهم به لطف تقلید و تاثی از غرب).

بدون حس ناسیونالیستی با خود فکر کنید و ببینید آیا ارسطو و افلاطون و …برای مردمان جهان(غیر از ما ایرانیان) شناخته ترند یا اعلامیه کوروش کبیر(اعلامیه حقوق بشر)؟.

***
پیدا شدن شخصیت های بزرگی همچون “آبراهام لینکن” در تاریخ آمریکا هرگز اتفاقی نبوده است. در حالیکه در سرزمین ما هرکس به سر کار آمد، تا می توانست این سرزمین را چاپید و رفت.

حتی “رضاخان” هم میخواست مملکت خود را پیشرفت دهد اما چون خوی دیکتاتوری و قصرنشینی داشت نتوانست کاری از پیش برد، اما آبراهام لینکلن ها تاریخ را بدرستی خوانده بودند و می دانستند در دیکتاتوری “پیشرفت” جایی ندارد. مهاجرانی که پا در آمریکا گذاشتند همگی خسته و ناراضی از دیکتاتوری و طبقه بندی های اجتماعی اروپا بودند و پس از قدم گذاشتن در آمریکا با تمام وجود می خواستند که “دیکتاتور” در این “سرزمین جدید” قدم بر ندارد. آری! براستی آنان تاریخ را بدرستی خوانده بودند. برای همین هم در بیش از 80 درصد تاریخ 400 ساله شان دارای قانون و مجلس و انتخابات بوده اند که “این” خیلی بیشتر از مدت مشابه آن در تاریخ چندهزار ساله ماست.

از کودکی آموخته ام که تاریخی که از آن نتوان درس گرفت ده سالش با چندهزار سالش فرقی ندارد. تاریخ برای ملت های “منفعل” و “حواس پرت” مرتبا تکرار می شود ولی ملت های بزرگ همواره از تاریخ درس می گیرند و این همان “حافظه تاریخی ملت ها” است که “داشتنش” مهمتر از داشتن ده ها هزار سال تاریخ است.

ما هنوز از این تاریخ چندهزار ساله خودمان یک درس درست فرا نگرفته ایم، آنوقت تمام تاریخمان شده “تمدن اسلامی”!!!….”تمدن اسلامی” دیگر چه مهملی است؟!. اسلام اگر تمدن داشت که امروز بلاد اسلامی غرق در تعفن و لجن و کثاقت نبودند. و اگر درمیان این بلاد اسلامی، کشوری بجایی رسیده، مطمئنا تا آنجا که می توانسته اسلام را از صفحه روزگار خویش بیشتر پاک کرده.
آری!، ملتی که بجای درس گرفتن از تاریخ، تمام تاریخش می شود سر بریده شده ی حسین بن علی و پای قطع شده ی علی اصغر و علی اکبر و مظلومیت دختر محمد(که متاسفانه ملت ما از اصل خود این وقایع تاریخی هم چیزی نمیدانند و تحریف شده و خرافی اش را باور دارند) نمی تواند بدرستی آینده را برای خودش ترسیم کند. زیرا آینده پلی است از میان گذشته.

حال بشینید و دوباره با “خط کش عقل” تاریخ ملتها را اندازه بگیرید و ببینید بازهم همچنان مفتخرید؟