بیاد ایام جوانی و شعری از سپولترا Sepultura

فرق اصلی موسیقی راک و متال Rock n Metal با سایر موسیقی ها اینست که راک و متال، نه تنها یک سبک موسیقیایی بلکه یک فرهنگ و نوعی جهان بینی است. در حقیقت جنبه ی “سبک نامتعارف زندگی کردن”، وجه غالب زندگی یک Rock Star از اوایل دهه ی 1960 میلادی تا به امروز که سالها از مرگ این 2 سبک موسیقی می گذرد، بوده است.
ظهور جنبش نسل بیت (beat generation) و تاثیر آنان بر نسل جوان و طلوع ستاره هایی همچون جیم موریسون و جیمی هندریکس در دهه های 60 و 70 و بعدها جنبش های بریتیش متالBritish Metal و موج نوی بریتیش متال new wave of british metal(که این آخری به ترش متال thrash metalختم شد) در دهه 70 و 80 میلادی باعث 3 دهه فرمانروایی این نوع “سبک نامتعارف زندگی کردن” در بین جوانان اروپایی و آمریکایی شد.

چرا اینقدر بی شعوریم؟!

در کشور عزیز ما که فیلم هایی همچون “Eyes Wide Shut”(کوبریک) و “the Dreamers” (برتولوچی)و “120 days in sodom”(پازولینی) بعنوان فیلم های نیمه پورنو در بین جوانانش دست به دست می شود و اتفاقا در میان همین جوانانش است که فیلم های هالیوودی همچون “باشگاه مشت زنی” Fight Club و یا “21 گرم” رنگ روشنفکری بخود می گیرند! و از آنها به عنوان “فیلم های خفن” (یعنی فیلم های معنی دار!)یاد می کنند، آیا باید بدنبال نسلی سازنده و جریان ساز که فردای این مملکت ویران را می سازند باشیم؟!.

رزومه کامپیتوری دیوید لینچ

بسیاری اگر دیوید لینچ را بزرگترین کارگردان زنده ی حال حاضر سینما ندانند، بطور حتم معترفند که او خلاق ترین فیلمساز سینماست(حال آنکه دیوید لینچ در سال 2003 بر اثر نظر سنجی روزنامه معتبر “فیگارو” بعنوان بهترین کارگردان زنده ی جهان انتخاب شد). این کارگردان نابغه که سمبل حال حاضر سینمای سورئال است، علاوه بر کارگردانی، در هنرهای دیگری همچون نقاشی ، معماری ، آهنگسازی، مجسمه سازی و … نیز بسیار وارد و تواناست. جالب است بدانید استاد لینچ غیر از اینها یک تعمیرکار حرفه ای لوازم خانگی و حتی لوله کشی و نجاری و فلزکاری است. علاوه بر همه اینها فقط کافیست نگاهی به رزومه کامپیتوری و برنامه نویسی این نابغه بندازید تا عمق استعداد اسطوره ی سینمای سورئال را بیش از پیش درک کنید :

سینمای مضمحل هالیوود از نگاه جیم جارموش و دیوید لینچ

سینمای مضمحل هالیوود(خالیوود) بیشتر از آنکه جنبه ی هنری داشته باشد بمانند یک شرکت تجاری بیزنسی است. اساس کار آن مشخص است : سرمایه گذاری بی حد و مرز و کسب سود های چندصد ملیون دلاری. در این میان تنها چیزی که مطرح نمی شود هنر است. سینمایی که تمام هنرش سواستفاده از مسائل جنسی و خشونت افسارگسیخته به نفع گیشه است نه تنها جایی برای عرضه ی سوپراستارهای توخالی و فشنیست هایش است بلکه گاهی اوقات رنگ روشنفکری هم بخود گرفته و می خواهد با ظاهری عاقل اندر سفیه بزور شربت نوآوری و آوانگاردی هم بخورد تماشاچی تازه کار دهد.

کمیت و کیفیت تاریخ ملل

قبول دارم ما ملتی بودیم که چندهزار سال تاریخ داشته ایم(مثل خیلی از تمدن های قبل و بعد از ما). اما آیا این “تاریخ ما” چیزی برای عرضه به بشر امروزی دارد؟!!.چه برسرمان آمد که عاقبتمان به دیکتاتوری های قاجاری و پهلوی و اسلامی رسید؟.

حسین رضازاده سمبل پاچه خواری در ایران

از بین صفت مذموم و کثیفی که از دیرباز در بین ایرانیان مانند خالی بندی، زیراب زنی، حسادت، غیبت، زیرحرف خود زدن،لات مآبی ذاتی، نژاد پرستی، از زیر کار درفتن و…رایج بوده، “پاچه خواری” یکی از بارزترین آنان است که به عقیده ی من یکی از راههای شناخت هر ایرانی در هر جایی از این کره خاکی میتواند باشد.